چشم هایم را می بندم و سوار اسب خیال، 28 سال به گذشته برمی گردم. 3 ساله بودم که بر اثر تزریق آمپول فلج اطفال فاسد و کوتاهی پزشک، دیگر نتوانستم پای چپم را روی زمین بگذارم. پدر و مادرم عمرشان در بیمارستان ها سپری شد تا برای دردم درمانی پیدا کنند...
مدتی بود که حس می کرد چشمانی مراقب اوست و هر روز از سر ایستگاه اتوبوس تا سر کوچه به دنبالش می آید. با اینکه حرفی رد و بدل نشده بود اما حسش به او دروغ نمی گفت. یک روز عصر زنگ خانه به صدا درآمد. مهمانها، همان آقای جوان و مادرش با یک دسته گل.
سوار که شدم از آقای راننده تقاضا کردم واکرم را در صندوق عقب بگذارد. به راه که افتادیم راننده با تعجب نگاهی به من کرد و گفت: خانم شما چرا اینقدر خیس شده ای؟ گفتم: شما هم اگر مثل من 45 دقیقه زیر باران بودید، اینطوری می شدید. پرسید: 45 دقیقه؟ چرا؟
من بچه خیلی شلوغ و بازیگوشی بودم و دقیقه ای آرام و قرار نداشتم تا اینکه سیزده ساله شدم. کم کم احساس ناتوانی در عضلات بدنم به خصوص پاهایم مرا وادار به دادن آزمایشهای مختلف کرد و مشخص شد به بیماری ضعف عضلات مبتلا شده ام.
همیشه از بودن در جمع افراد شنوا احساس شرم و خجالت میکنم. در شب یلدا همهی افراد فامیل در خانهی بزرگ فامیل جمع میشوند. در آن شب خوب و دلنشین که همه در حال خندیدن و محبت کردن به یکدیگر هستند، من به خاطر هر حرکت و محبت کوچکی که اطرافیان انجام میدهند و متوجه نمیشوم، ناراحت میشوم. زمانی که مجبور هستم از آنها دلیل رفتارها و خنده هایشان را بپرسم و آنها به من نمیگویند، خجالت میکشم.
نمی دانم حرفهایم را از کجا شروع کنم و چه مقدمه ای پیدا کنم که به گفته هایم زیبایی خاصی ببخشد اما می خواهم بگویم هر کسی بگوید از معلولیت یا بهتر بگویم ، توجه خاص خدا نسبت به ما ، چگونه برداشت می کند و بخواهد بگوید هیچ گله و شکایتی ندارد ، این دروغ محض است ...!
