احمد 25 سال دارد و فاطمه هم همین طور. احمد دو دست ندارد و فاطمه دو پا، احمد با دستانی که ندارد حیاط خانه را آبیاری می کند و فاطمه هم روی صندلی چرخدار برای شوهرش آشپزی می کند، غذایی با چاشنی عشق...

از عشق پرسیدم: چیستی؟ گفت: احساسی دوست داشتنی. گفتم: از کجایی؟ گفت: از تبار آسمان.

نشانی نداشتند... از پدر و مادر... انگار دیگر قید سراغ گرفتن در خیابانهای شلوغ و گشتن در کوچه های پیچ در پیچ چند متری را زده بودند.. دیگر نمی خواستند به هیچ آدرس و تاریخی مراجعه کنند.
آنها مسیر '' شیر خوارگاه آمنه'' تا ''آسایشگاه کهریزک'' را تنها با چرخهای ویلچر طی کرده بودند و حالا دیگر داشتند طعم با هم بودن را در خانه های متاهلی کهریزک تجربه می کردند.

'' سالهاست با دستانش خمیر می سازد، با چشمانش رنگها را ترکیب می کند و با ذوق افکارش، همکلام طرحهایی می شود که بر روی شیشه و کاغذ نقش می زند.''

یک باور عمیق از گذشته های خیلی دور با ماست و آن این است که : '' هر انسانی جفتی دارد ، جفتی که خداوند قدرت یافتنش را به ما داده و حتما روزی از کنارش می گذریم و فقط در کنار اوست که احساس آرامش و خوشبختی می کنیم، نه هیچ کس دیگر ... ''

از عشق پرسیدم چیستی؟ گفت احساسی دوست داشتنی. گفتم از کجایی؟ گفت از تبار آسمان.
هر چه از او پرسیدم جوابش به رنگ آسمان بود. از زبانش چیزی از عصا، ویلچر، سمعک و عصای سپید نشنیدم. او هم می خواست بگوید عشق فقط عشق است بدون در نظر گرفتن ظواهر.