آموزش و پرورش کودکان دارای معلولیت

یک قرن پیش، یعنی زمانی که موضوع تعلیم و تربیت کودکان استثنایی برای اولین بار درایران مطرح شد، دیدگاه های متفاوتی پیرامون اهمیت این موضوع طرح گردید که دراغلب موارد چه از سوی متولیان امور حکومتی و چه از سوی والدین کودکان معلول، حاکی از نگرش نادرست آنان نسبت به معلولیت بود. در این میان، نظریات بی پایه واساسی نیز مطرح می گردید که در آن، استعدادهای بالقوه این اقلیت بزرگ، نادیده گرفته می شد و بدون اندک توجهی به حقوق مدنی این افراد، آنان را به عنوان ضایعات تولیدات جوامع بشری معرفی می کرد.

سرانجام، پس از گذشت سال ها، حدود هشتاد سال قبل، اولین گام برای آموزش و پرورش این گروه خاص آغاز گردید و نخستین فعالیت ها در بخش آموزش و پرورش نابینایان ازسال 1299 هجری شمسی توسط شخصی به نام «ارنست کریستوفل» اهل کشور آلمان در شهر تبریز با جذب 5 دانش آموز آغازگردید.